Pokazywanie postów oznaczonych etykietą emigracja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą emigracja. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 kwietnia 2018

Pamiętasz...? Możesz być z siebie dumny




Decyzja o emigracji to zamknięcie pewnego etapu w życiu po to, aby rozpocząć zupełnie nową i pełną wyzwań przygodę. Początki z reguły nie są łatwe i często wymagają determinacji i poświęcenia. Pamiętasz jeszcze siebie sprzed kilku lat, gdy wylądowałeś w absolutnie nieznanym, bądź też kojarzonym jedynie z wakacyjnych wypadów miejscu? Co zmieniło się przez te lata? Jak zmieniłeś się Ty? Czego się nauczyłeś i co osiągnąłeś?

Wszyscy zaczynamy podobnie. Otwieramy oczy i ukazuje się nam nowa rzeczywistość, całkiem inna kultura, zwyczaje, styl życia, a w głowie rodzi się pytanie: Co ja tu robię? Czy na pewno będę tu szczęśliwy? Odpowiedź na owy dylemat często przychodzi dużo później i może różnić się zależnie od historii każdego z nas. Początki nie są łatwe. Szczęściarzami mogą nazywać się ci, którzy w nowym domu nie znaleźli się zupełnie sami, bowiem towarzystwo to bardzo ważna kwestia w pierwszych, samotnych dniach emigracji, gdy serce wciąż jeszcze tęskni za ojczyzną, lecz jednocześnie rozpierają je emocje dotyczącego tego, co wciąż przed nami.

Czy pamiętasz wątpliwości, które kołatały się w Twojej głowie przez pierwsze tygodnie? Czy pamiętasz wylane łzy z tęsknoty i ciążące myśli o powrocie, które ciężko było odepchnąć? Bo gorszy dzień na emigracji dopadł każdego z nas, a jeśli jeszcze się przed nim uchroniłeś, przygotuj się, ponieważ ten moment nadejdzie. Uczucie zwątpienia jest zupełnie naturalne, w końcu totalna zmiana dotychczasowego środowiska, kultury, sposobu życia to ogromne wyzwanie, do którego człowiek musi stopniowo przywyknąć.


Pamiętasz tę szarą myszkę, którą ogarniał strach przy każdej konieczności rozmowy z obcokrajowcem? Układanie w głowie wyobrażonej konwersacji przed wykonaniem telefonu, która ostatecznie potoczyła się zupełnie inaczej? Uśmiechanie się, gdy nie zrozumiałeś swego rozmówcy, lecz wstyd Ci prosić o powtórzenie po raz trzeci, dlatego wdzięcząc się błagasz w duchu, aby wypowiedziane słowa nie były pytaniem? Bariera językowa to problem wielu przyjezdnych. Pamiętasz godziny stresu, walki, nauki nowego życia i osobistej adaptacji? Pamiętasz, gdy wydawało Ci się, że bez pomocy tubylca lub chociaż obeznanej we wszystkim osoby, nie będziesz w stanie załatwić nic na własny rachunek? Pamiętasz trzęsące się ręce przed wejściem do jakiegokolwiek urzędu? A może nawet moment, w którym oblewałeś się rumieńcem, gdy ekspedientka w sklepie wesoło Cię zagadywała, a Ty nie rozumiejąc ani słowa, przepraszałeś wyuczoną wcześniej regułką?

Pamiętasz walkę o znalezienie zatrudnienia? Pamiętasz swą pierwszą rozmowę kwalifikacyjną? Samo doświadczenie bywa stresujące, a dodajmy do tego jeszcze nowy kraj, inny język i odmienne wymagania. Pamiętasz radość, gdy udało Ci się osiągnąć cel i otrzymałeś zasłużoną pracę?

Pamiętasz te wszystkie trudności, z którymi musiałeś zmagać się w pierwszych tygodniach, czy nawet miesiącach emigracji? Wydają się bardzo odległe, prawda? Spójrz w przeszłość i pomyśl o tym, ile osiągnąłeś. Możesz być z siebie dumny. Na miejscu niepewnego, nieobeznanego w niczym przyjezdnego pojawił się zdecydowany, śmiały i czekający na wyzwania człowiek. Mimo, iż kraj wciąż może Cię zaskoczyć, nie chowasz już głowy w piasek i nie czekasz, aż odpowiedź sama spadnie z nieba, lecz bierzesz sprawy we własne ręce i szukasz rozwiązania. Język i nowości kulturowe nie stanowią dla Ciebie żadnego problemu. Przetrwałeś najgorsze – czas adaptacji, zagubienia, wątpliwości. Jesteś silnym i odważnym człowiekiem, który może pochwalić się jednym, wielkim osiągnięciem – zbudowaniem od zera nowego życia na obczyźnie, co nie należy do zadań najłatwiejszych. Dlatego, gdy kiedyś zwątpisz w swoje możliwości, gdy dopadnie Cię niepewność, przypomnij sobie to, jaką byłeś osobą jeszcze kilka miesięcy, czy lat temu, gdy zaczynałeś przygodę z emigracją i zwróć uwagę na to, jaką osobą jesteś teraz, ponieważ bez wątpienia masz prawo dodać do osobistej listy kilka dodatkowych atutów. Każdego może dopaść gorszy dzień, chwila zwątpienia, to nie żaden wstyd. Pamiętaj jednak, że na zawsze pozostaniesz osobą, która poradziła sobie z ogromnym życiowym wyzwaniem, jakim jest emigracja i która może być z siebie niesamowicie dumna.  

niedziela, 18 marca 2018

Czy wrócę do Polski? Czyli plany na najbliższą przyszłość...




Problemami, z którymi zmaga się wielu emigrantów jest brak akceptacji nowej sytuacji, długotrwała aklimatyzacja i rozerwanie między nowym krajem, a ojczyzną. Decyzja o przeprowadzce najczęściej zostaje podjęta samodzielnie, nieprzymuszenie, choć być może nie do końca świadomie. Emigracja z wyobrażeń rzadko przypomina rzeczywistość, czy to w pozytywnym, czy negatywnym aspekcie. Wielu ludzi pyta mnie, czy zostanę w Hiszpanii na zawsze, czy to właśnie tutaj chcę spędzić resztę mojego życia. Pytanie niełatwe, nie zwykłam bowiem zaglądać tak daleko w przyszłość, ponieważ z doświadczenia wiem, że los lubi płatać figle i zupełnie poprzestawiać przygotowane wcześniej plany. Jedno jednak wiem na pewno. Wiem, co czuję i czego pragnę właśnie w tym momencie. A jest to Hiszpania.

Hiszpania jest bowiem moim domem. Polska na zawsze pozostanie w mym sercu i z głębokim sentymentem wspominam spędzone tam lata oraz cieszę się jak dziecko, gdy kupuję bilety lotnicze na święta, jednak z dniem decyzji o przeprowadzce wiedziałam, że aby osiągnąć pełną akceptację nowego życia, będę musiała przestawić swą mentalność i myśleć o Polsce w czasie przeszłym, nie teraźniejszym. Nie było to zadanie trudne, ponieważ o Hiszpanii marzyłam od nastoletnich lat, także emigracja była poniekąd spełnieniem skrytego pragnienia. Mój staż nie należy do najdłuższych, jednak mimo to, jestem w stanie otwarcie i szczerze przyznać, że Hiszpania stała się moim domem. To tutaj poznałam miłość mojego życia, założyłam rodzinę oraz spełniam się jako partnerka, matka, kobieta i człowiek.


Wielu emigrantów wciąż tęskni za Polską, odczuwa pustkę, smutek i brak czegoś, co ciężko określić słowami. Ja również tęsknię i oddałabym wiele, aby moi bliscy mieszkali zaledwie parę ulic, czy choćby kilometrów dalej. Zaakceptowałam jednak myśl, że jest to obecnie zwyczajnie niemożliwe, a owa wewnętrzna akceptacja mojej sytuacji przyniosła spokój ducha. Nie czuję, abym opuszczając Polskę coś straciła, abym nieustannie zmagała się z brakiem czegoś, co posiadałabym w Polsce, a co poprzez decyzję wyjazdu do tak odległego kraju codziennie tracę. Czy niczego mi zatem nie brakuje? Brakuje mi ludzi. Rodziny, przyjaciół, znajomych twarzy. Gdybym mogła coś zmienić, przeniosłabym ich wszystkich tu, do mojej Hiszpanii. Za czym innym mogłabym tęsknić na tyle, aby nie móc sobie z tym uczuciem poradzić? Rzeczy materialne są do odtworzenia. W Europie coraz łatwiej o polskie produkty wszelkiego rodzaju. Jeśli chodzi o mentalność, mam wrażenie, że lepiej odnajduję się w hiszpańskim stylu życia. Uwielbiam urlopy w Polsce, ale tylko te chwilowe, bo wtedy właśnie uczę się doceniać ojczyznę. Żyjąc w Polsce każdego dnia marzyłam o wyjeździe, przeprowadzce do słonecznej Hiszpanii, w której wszystko wydaje się łatwiejsze, piękniejsze, prostsze. Gdy sen miał się ziścić, odliczałam dni do wylotu, aby ostatecznie ze łzami w oczach, lecz ogromną ekscytacją w sercu opuścić dotychczasowy dom. Teraz jednak, gdy pojawiam się tam zaledwie parę razy w roku, nauczyłam się zauważać drobne szczegóły, zwracać uwagę na aspekty, które kiedyś kompletnie mi umykały. Rozmowa w ojczystym języku bez najmniejszej trwogi, że rozmówca mnie nie zrozumie, głośne kolędy i mnóstwo rodzajów ryb na wigilijnym stole, prószący delikatnie śnieg, zjeżdżanie na workach wypchanych słomą, biblioteka pełna polskich książek i film w kinie w ojczystym języku, pierogi ruskie na obiad i śledź w lodówce, bycie „panią” Aurelią, srebrzyste jeziora z wędkarzami na pomostach, przestrzeganie przepisów drogowych, stare, budzące wspomnienia pociągi bez przedziałów… Wszystkie te aspekty przypominają mi o mojej ojczyźnie, jednak zadowalam się nimi w pełni te kilka razy w roku i może dzięki temu potrafię je docenić.

Nie żal ci tego wszystkiego, co zostawiłaś za sobą? Usłyszałam nie raz. I tym razem się powtórzę. Żal mi bliskich osób, które zostały kilka tysięcy kilometrów za mną. Czy jednak odczuwam na co dzień tę różnicę odległości? W wieku 18 lat wyjechałam na studia do Warszawy, ponad 400 km od mojej rodzinnej miejscowości. Tak, podróżowanie między miastami było łatwiejsze, ponieważ wystarczyło wskoczyć do pociągu, jednak wbrew pozorom wcale nie wskakiwałam do niego tak często. Wizyty w rodzinnym domu nie odbywały się dużo częściej niż te obecne, a różnica odległości jest przecież ogromna. Poniekąd więc zahartowałam się i przywykłam do rzadkich spotkań z najbliższymi, choć nie oznacza to, że przy pożegnaniu przed przeprowadzką do Hiszpanii nie polały się litry łez. Mogę pokusić się jednak o stwierdzenie, że studia w pewien sposób przygotowały mnie na kolejną, jedynie dalszą rozłąkę. A przyjaciele? Tęsknię, dlatego staram się, aby owa tęsknota nie owładnęła mną całą i utrzymuję codzienny kontakt z tymi, na których najbardziej mi zależy.


Nie odrzucam myśli powrotu do Polski, ponieważ nie jestem w stanie przewidzieć przyszłości i tego, co mnie czeka. Jednak po latach platonicznej miłości do Hiszpanii, a naprawdę były to długie lata, po spełnieniu marzenia, o którym wiedziała każda osoba, która zamieniła ze mną więcej niż dwa słowa, nie wyobrażam sobie na ten moment porzucenia życia, które tu zbudowałam. Hiszpania nie była dla mnie nowym miejscem, ponieważ miałam okazję odwiedzić jej sporą część dużo wcześniej. A skoro była, i nadal jest moją pasją, czytałam, szukałam, oglądałam i poznałam choć odrobinę jej specyfikę, zanim przeniosłam się tu na stałe. Prawdziwe życie nie przypomina wyobrażeń, dlatego tak jak i w każdym miejscu, również w Hiszpanii przyszło mi zmagać się z problemami, niedociągnięciami, zagwozdkami. Czy w Polsce nie byłoby pod tym względem podobnie? Problemów nie uniknie się nigdzie, jedynie ich osobliwość może się zmieniać w zależności od kraju. Dlatego cieszę się, że emigracja nie jest moim brzmieniem, że nie muszę płakać po każdej rozmowie przez Skype i pluć sobie w brodę, dlaczego zdecydowałam się na wyjazd, ponieważ mogę sobie wyobrazić, jak trudne musi być to przeżycie. Zakończę prostym, acz prawdziwym zdaniem. Jestem szczęśliwa w Hiszpanii i mam głęboką nadzieję, że tak też pozostanie, a jeśli nie? Dopiero wtedy zacznę się o to martwić.  

czwartek, 8 lutego 2018

6 typów emigrantów


Według statystyk z 2017 roku aż dwa i pół miliona Polaków przebywa obecnie na emigracji. To 6% całej populacji naszego kraju. Wśród dwóch i pół miliona ludzi można znaleźć cały ogrom przeróżnych cech charakteru. Zapewne każda osoba ma inną historię, inne przygody, cele i plany. Z łatwością można jednak zauważyć, że część z nich dzieli pewne wspólne cechy. Postanowiłam podzielić naszych rodaków na kilka grup oraz przedstawić Wam w zabawny i oczywiście żartobliwy sposób 6 typów polskich emigrantów.

1. CHOMIK

Tak właśnie nazywają ten typ emigranta psycholodzy. Za granicę wyjechał w jednym celu: pracować, zarobić, odłożyć i wrócić. Planował maksymalnie roczny pobyt, jednak nieco się on przedłużył i tak mija już 7 rok, gdy z mamą dzieli się opłatkiem przez Skype. Zbiera się do powrotu, lecz zebrać się nie może. Żyje właściwie na pograniczu dwóch światów, jedną nogą jest już w Polsce, lecz ta druga wciąż trzyma się jeszcze emigracji. Niby tęskni za ojczyzną, płacze, ale wracać nie może, bo w Polsce tyle nie zarobi, a na nowy start w kraju przydałby się przecież nowy samochód.

2. MR ANDREW

Życie na emigracji to najlepsze co mu się w życiu przytrafiło. Uwielbia swój nowy dom, a kraj, w którym żyje uważa za idealny. Nie przestaje porównywać go do swej ojczyzny wychwalając każdy możliwy szczegół. Jego ulubione zdanie brzmi: "Bo my w ... (wstaw nazwę kraju) mamy to, możemy tamto i robimy jeszcze to", a w Polsce tego wszystkiego przecież nie macie. W ojczyźnie czuje się jak obcokrajowiec, co daje do zrozumienia co parę minut wplatając zagraniczne słowa do rozmów, mówiąc yeah zamiast tak i pytając co jakiś czas: jak to się mówiło po polsku? Nie przedstawia się już Andrzej, a Andrew i myśli nawet o oficjalnej zmianie imienia. Nie wyobraża sobie powrotu z emigracji, bo przecież dla niego to nie żadna emigracja, a rozpoczęcie nowego, prawdziwego życia.

3. JANUSZ Z BIEDRONKI

Janusz jest ogromnym patriotą, wyznaje zasadę "Polska dla Polaków", a skoro sam żyje na obczyźnie ową Polskę musi zbudować właśnie tam, choć bardzo wiernie walczy na odległość o nieprzyjmowanie uchodźców, a najlepiej w ogóle jakichkolwiek obcokrajowców do swego rodzinnego kraju. Sporo przeklina, wyśmiewa się z tubylców, a nawet czasami krzyknie coś w ich stronę, w końcu i tak go nie zrozumieją, a będzie miał chociaż szacunek u chłopaków. W jego dłoni zawsze gości niezastąpiona puszka piwa, oczywiście polskiego piwa, nie będzie on przecież wzbogacał nie swoich. Od 5 lat składa kartony, ale nie potrzebuje innego zajęcia, bo na piwko i pizzę wystarczy.

4. MISTER POLAK

Mister Polak podobnie jak Janusz uwielbia Polskę, choć w dużo łagodniejszy sposób. Wyjechał za granicę, ale to wcale nie oznacza, że ma się on tam czuć obco, a do tego potrzebne mu będzie jak najwięcej polskości. Otacza się więc jedynie Polakami, a język zna w podstawowym stopniu tak, aby w razie potrzeby dogadać się z panią w banku czy listonoszem. O wiele jednak nie musi się martwić, ponieważ chodzi on do polskiego sklepu, obcina go polski fryzjer, rury naprawia mu polski hydraulik, dziećmi opiekuje się córka polskiej koleżanki, a w domu zainstalowano polską telewizję. Dobrze mu w tej swojej zagranicznej Polsce, a kontakty z tubylcami oraz poznawanie kultury innego kraju uważa za zupełnie zbędne.

5. KRÓL

Król jak to król ma w zwyczaju, lubi rządzić. Król emigracji także lubi zarządzać wszystkim i wszystkimi. To on wie wszystko najlepiej, to on zna ten kraj najlepiej i to on nigdy się nie myli. Mieszka on już w danym kraju przecież x lat, więc jak mógłby się mylić? Lubi się wywyższać i często szuka zaczepki wśród swych rodaków, bo kłótnie i udowadnianie swej (w jego przekonaniu) racji sprawia mu satysfakcję. Nie wiadomo, czy właściwie to nie znosi on wszystkich Polaków, czy też to tubylcy emigracyjnego kraju są jego wrogami. A może po prostu my wszyscy?

6. NIEZDECYDOWANY

Niezdecydowany jest wiecznie... niezdecydowany. W Polsce mu się nie podobało, więc wyjechał za granicę w poszukiwaniu lepszego życia, owego życia jednak dotychczas nie znalazł, jednak do Polski nie wróci, bo wciąż mu coś tam nie odpowiada. Tu źle i tam niedobrze. Jego ulubionym zajęciem jest narzekanie, więc jego przyjaźnie nie trwają długo. Każdy jego dzień wygląda podobnie, czego oczywiście nie potrafi zaakceptować, lecz nie stara się tego zmienić. Zamyka się więc w swym kole nienawiści czekając na zmiany, które same spadną z nieba.


Jest jeszcze ostatnia grupa tworzona przez osoby, które po prostu żyją. Szczęśliwe, radosne, choć i im trafić się może gorszy dzień, co jest zupełnie naturalne, chłonące wiedzę na temat nowego miejsca, poznające nowych ludzi, zarówno rodaków jak i obcokrajowców, decydujące o swoim życiu i cieszące się tym, co mają. I to właśnie chyba tych ludzi lubi się najbardziej. Oczywiście cała reszta mimo, że prawdziwa, jest mocno przerysowana i opisana w żartobliwy sposób, ale wierzę, że Wy załapaliście sam przekaz i czytając tekst nie raz się uśmiechnęliście.

czwartek, 16 listopada 2017

4 największe problemy emigracji oraz jak sobie z nimi radzić




Życie na emigracji nie zawsze jest łatwe i usłane różami. A jeśli ktoś twierdzi inaczej, to albo nie mieszkał nigdy na obczyźnie, albo miał w życiu dużo szczęścia i takiej osobie można jedynie zazdrościć. Nie mówię oczywiście, że emigracja to jeden wielki koszmar, a my, emigranci opuszczamy ojczyznę pod przymusem i żyjemy w obcym kraju jak za karę. Większość poznanych mi osób, które podzielają mój los, uważa się za ludzi szczęśliwych i przede wszystkim zadowolonych z podjętych w przeszłości decyzji związanych z wyjazdem z Polski. Żadna jednak nie jest w stanie zaprzeczyć, że nigdy nie dopadł jej gorszy dzień, wątpliwości oraz że nigdy nie postawiła sobie pytania: Czy aby na pewno słusznie postępuję? Życie z dala od ojczyzny nie raz wiąże się z wieloma trudnościami. Dzisiaj chciałabym opowiedzieć Wam o najczęściej występujących problemach, z którymi muszą radzić sobie osoby na emigracji oraz spróbować podpowiedzieć, jak sobie z nimi radzić.

SAMOTNOŚĆ

Kto z nas choć przez moment nie poczuł się samotny? Kto z nas nie tęskni za rodziną? Kogo z nas nie dopadają od czasu do czasu chwile melancholii? Uczucie tęsknoty jest naturalne, w końcu najczęściej w Polsce zostawiamy rodzinę, przyjaciół – wszystkie najbliższe nam osoby. Problem samotności na obczyźnie dotyka przede wszystkim osób, które decydują się na wyjazd zupełnie same. Taki człowiek ląduje w obcym miejscu, wśród obcych ludzi. Minie trochę czasu zanim poczuje się w pełni komfortowo i zakończy się całkowita adaptacja. A gdy jedyną osobą, z którą może podzielić się swymi obawami jest przyjaciel na ekranie komputera, aklimatyzacja może się wydłużyć. Każdy z nas jest inny i inaczej zmaga się z przeszkodami. Osobie wyjątkowo nieśmiałej więcej czasu zajmie zawiązanie bliższych znajomości. Osoba nad wyraz emocjonalna porównywać będzie nowe przyjaźnie z tymi pozostawionymi tysiące kilometrów za sobą żaląc się, że nigdy nie znajdą się na tym samym poziomie zażyłości. Wbrew pozorom mimo, iż to te pierwsze miesiące bywają tymi najtrudniejszymi pod względem technicznym, uczucie osamotnienia pojawia się często dopiero po pewnym czasie. Mija euforia związana z przebywaniem w nowym miejscu, mija ekscytacja, ciekawość. Wkrada się nuda i rutyna oraz pojawiają się pierwsze poważne obowiązki i problemy. To wtedy właśnie najczęściej po raz pierwszy dociera do nas, że nasze życie zupełnie się zmieniło, więc i nasze znajomości muszą się zmienić. Jak zatem radzić sobie z pozostawiającym bolesne pręgi uczuciem samotności na obczyźnie? Przede wszystkim bycie otwartym to pierwsza i najważniejsza rada. Nie należy zamykać się na nowe znajomości, a przede wszystkim na te z osobami z innych krajów. Nikt nie zabrania oczywiście posiadania polskich znajomych, ale Polaków w danym kraju jest znaczna mniejszość, dlatego otwarcie się na tubylców może okazać się owocną w nowe znajomości decyzją. Uśmiechaj się, zagaduj do innych. Nie czekaj aż ktoś przyjdzie do Ciebie, Ty również możesz zrobić pierwszy krok. Pamiętaj, że nic nie tracisz, a możesz jedynie zyskać. Buduj nowe życie oparte na nowych znajomościach, ale nie zapominaj o tych, których zostawiłeś w ojczyźnie. Nie odcinaj się od rodziny i przyjaciół. Staraj się utrzymywać stały kontakt. Dziel się swoimi uczuciami, emocjami, przygodami, obawami. Nie zapominaj jednak, że inni również mają swoje życie i mimo, iż nie zmienili miejsca zamieszkania, także borykają się z osobistymi problemami lub przeżywają swoje radości. Pytaj, okaż zainteresowanie. Spraw, aby kilometry nie zniszczyły relacji, którą często budowałeś przez wiele lat. 

PRZYGNĘBIENIE

Gdy minie pierwsze euforia związana z pojawieniem się w zupełnie nowym miejscu, często przychodzi uczucie przygnębienia. Nagle zdajesz sobie sprawę, że w tym kraju jesteś jedynie gościem. Wydaje Ci się, że nigdy nie osiągniesz tego, co osiągnąć mogą tubylcy. Masz wrażenie, że nigdy nie pozbędziesz się łatki emigranta. Okazuje się, że kraj marzeń wcale nie jest taki kolorowy i oprócz wielu zalet, ma również ogrom wad. Nagle wszystkiego Ci się odechciewa, zaczynasz żałować decyzji o wyjeździe i mimo wielu prób nie odnajdujesz w sobie chęci do działania. Pojawiają się pierwsze problemy, pierwsze przeszkody i kłody pod nogami. Multum spraw do załatwienia, natłok myśli i obowiązków. Pomyśl wtedy, że jesteś jednym z setek tysięcy. Z setek tysięcy, które przebrnęły przez to samo, a teraz cieszą się szczęśliwym życiem. Przypomnij sobie cel Twojej wyprowadzki. Założę się, że nie było nim siedzenie w domu z załamanymi rękoma. Nie spiesz się. Szukaj rozwiązań. Powoli, z rozwagą, a w końcu i one się znajdą. Ciesz się każdym, nawet najmniejszym sukcesem. Mów o nich na głos, dziel się nimi z przyjaciółmi, z rodziną. Nie mów To przecież nic wielkiego, a Osiągnąłem to wszystko zupełnie sam.

 
STRES

Emigrantom często towarzyszy również specyficzny emigracyjny stres. Strach o to, że nie będzie się wystarczająco dobrym. Strach o to, że nie podoła się zadaniom wyznaczonym przez obcojęzycznego szefa. Strach o to, że nie dorówna się rodowitym mieszkańcom danego kraju. Wiele osób w pewnym momencie uderza (błędne) przeświadczenie, że będąc imigrantem w danym kraju nie osiągną żadnych wielkich sukcesów. Zawsze porównują się do tubylców i nie doceniają własnych możliwości. Osoby, które emigrowały jedynie na określony czas będąc przekonanym o powrocie przeraża myśl, że na emigracji pozostaną już na zawsze. Zaczynają stresować się brakiem zaoszczędzonych pieniędzy, wstydzą się wykonywanej pracy, boją się o swoją przyszłość, lecz nie mają odwagi wziąć sprawy we własne ręce. Należy wtedy postawić sobie określony cel nawet, jeśli miałaby być to dana kwota pieniędzy zgromadzona w określonym czasie i dążyć do tego celu przypominając go sobie codziennym zerknięciem na kartkę wiszącą na lodówce. Przypomnieć sobie, od czego się zaczynało i wierzyć w to, że szczeble kariery jeszcze się nie zakończyły. A jeśli marzysz o własnym biznesie, nie trać czasu na marzenia, lecz bierz się za ich realizację. Nie ma znaczenia kraj, lecz chęci i determinacja. Łatwo nie będzie, ale bez podjęcia ryzyka nie dowiesz się, do czego mogłeś dojść.

BRAK AKCEPTACJI

Nierzadko spotyka się również imigrantów, którzy nie potrafią odnaleźć się w nowym kraju, lecz powrót do ojczyzny również z wielu powodów jest w danym momencie niemożliwy. Nowy kraj to nowi ludzie, nowe tradycje, nowe zwyczaje, nowy język, nowy klimat… Zupełnie nowa codzienność. Nie każdy człowiek jest w stanie zaadaptować się w mgnieniu oka, za to aklimatyzacja trwa miesiącami nie przynosząc żadnych efektów. Spróbuj wtedy w miarę możliwości nie odcinać się od polskości. Na zewnątrz kultywuj tradycje swego nowego kraju, a w domu czuj się jak w Polsce. Otwórz się na nową kulturę, ale bez konieczności rezygnowania z tej polskiej. Krok po kroku zaakceptujesz nową sytuację, lecz nigdy nie stracisz poczucia, że odebrano Ci Twą polskość.

My, emigranci mimo często szczęśliwego i spełnionego życia czasami spotykamy się z typowymi dla emigracji problemami. Grunt to zdać sobie z nich sprawę i nie ukrywać ich przed bliskimi. Chwila słabości nie jest żadną ujmą. Nie wstydźmy się prosić o pomoc. Pomoc nawet profesjonalną, bo właśnie krok w kierunku zmiany świadczy o dojrzałości i chęciach poprawy. Czy Wam też zdarzyło się przebrnąć przez któryś z opisanych problemów? Jak sobie poradziliście? Podzielcie się swoją historią i doświadczeniem. A może dodalibyście coś do tekstu?

Jeśli uważasz, że tekst może przydać się Polakom borykającym się z problemami emigracji, udostępnij go na zewnątrz.

czwartek, 29 czerwca 2017

10 faktów, które zrozumiesz, jeśli żyjesz w Hiszpanii


Pisałam już o typowych dla Hiszpanów zachowaniach oraz o tym, czego można spodziewać się po wizycie w Barcelonie. Informacji nigdy jednak za mało, a Hiszpania lubi nas przecież zaskakiwać. Wypisałam kilka specyficznych dla tego kraju aspektów, jeśli chodzi o codzienne życie i to nimi chciałabym się dzisiaj z Wami podzielić. Jakie jest ulubione zdanie Hiszpana? Gdzie kupisz najdziwniejszy przedmiot, którego nie znajdziesz w żadnym innym sklepie? I dlaczego Hiszpanie lubią śmiecić? O tym przeczytacie dzisiaj w zabawnym zestawieniu dziesięciu faktów, które zrozumie każdy, kto mieszka w Hiszpanii. 


TAKIE RZECZY TO TYLKO W HISZPANII


To jedno z tych zdań, które Hiszpanie tak bardzo lubią. Oprócz do dziwnych zachowań i nietypowych faktów, odnosi się często do życia politycznego, np. oszustw czy korupcji. Faktycznie w Hiszpanii panuje ogromna różnorodność, która sprawia, że zawsze myślę, iż chyba nic mnie już tu nie zaskoczy. Otwieram wtedy Internet, czytam o tym, co dzieje się na świecie i za chwilę okazuje się, że ludzie wciąż są mnie jednak w stanie zaskoczyć. I to nie tylko Hiszpanie. Być może tutaj czyta się tylko hiszpański Internet i stąd przekonanie, że „takie rzeczy to tylko w Hiszpanii”.




MAGICZNY CHIŃCZYK


Potrzebujesz na już jakiegoś ciężko dostępnego przedmiotu, którego nazwa jest Ci właściwie zupełnie obca? Nie martw się, Chińczyk ma wszystko. Gdzie kupiłeś ten długopis? U Chińczyka. Gdzie dostanę najtańsze klapki? U Chińczyka. Nie istnieje chyba Hiszpan, który nie zagościłby choć razem w sklepie u Chińczyka. A owy sklep to zazwyczaj wielki bazar, w którym znajdziesz wszystko. Począwszy od zeszytów, poprzez parasole, kończąc na szafkach na buty. Kochany Chińczyk, nie raz poratował mnie w podbramkowej sytuacji zwłaszcza w czasie sjesty, kiedy to na całe szczęście większość z nich nie zamyka swoich lokali. 


WSZYSTKO NA ZIEMIĘ


W wielu barach panuje zasada rzucania śmieci na podłogę. W Barcelonie niekoniecznie, ale pamiętam, że było to dla mnie sporym zaskoczeniem, kiedy odwiedziłam Nawarrę i Kraj Basków. Ludzie siedzący przy barze połykają ostatni kęs bocadillo i wycierają usta serwetką, która już za chwilę ląduje na podłodze pod ich nogami. To samo z wykałaczkami, które są pobratymcem niejednego Hiszpana. Zużyta znajduje swoje miejsce między śmieciami na ziemi. Rozglądasz się w poszukiwaniu kosza na śmieci? Nie przejmuj się, śmietnik znajduje się pod Twoimi nogami. 
 



TAPAS, TAPAS I JESZCZE RAZ TAPAS


Czy Wy też zauważyliście, jak Hiszpanie miłują się w tapas? Czy zatem wypad na piwo byłby kompletny, gdyby na stole nie pojawiła się choć jedna przekąska? Otóż nie. Jeśli kelner nie przyniesie tapas, Hiszpan mógłby się zezłościć. Bo nic nie smakuje lepiej niż piwo zagryzane małą przekąską nawet, jeśli miałyby być to jedynie oliwki. Dlatego tak często do zamawianych drinków, donoszony jest talerzyk pysznych, zielonych oliwek. 


CIEPŁE NAPOJE


Powiedz Hiszpanowi, że w lato chcesz napić się gorącej herbaty lub zjeść ciepłą zupę, a zapyta Cię od razu, czy dobrze się czujesz. Ciepłe napoje nie cieszą się tu wielką popularnością, a herbatę, a raczej ziołowe napary pije się głównie z powodu żołądkowych lub innych dolegliwości. Ciepła zupa na pierwsze danie? W Hiszpanii złapaliby się za głowę. Ja do dziś jednak twierdzę, że nic tak nie gasi pragnienia, jak gorąca herbata. Spróbuj jednak przekonać o tym Hiszpana. 


WSZYSCY JESTEŚMY PIĘKNI


Dziękuję, guapa. Proszę, guapa. Czym mogę służyć, guapa? Dzień dobry, guapa. Guapa, guapa, guapa. Słowo to nie schodzi z ust Hiszpanów. Uwielbiają nazywać guapa/o (piękna/y) wszystkich klientów niezależnie od płci, wieku i urody. Jeśli sprzedawca w sklepie nazwie Cię guapa, nie pomyl tego z flirtem, bo stojąca za Tobą 80-letnia staruszka za chwilę również zostanie nazwana piękną. Guapa będzie każda nawet, jeśli faktycznie taka piękna nie jest.




IM GORSZE WYZWISKO, TYM BLIŻSZY PRZYJACIEL


Hiszpanie mają w zwyczaju używać sporo wulgaryzmów oraz wzajemnie się obrażać. Nie pomyl jednak wyzwiska wroga z żartobliwym obrażaniem kolegów. Hijo de puta, gilipollas, cabrón… Pozwalając sobie na używanie tych słów, których znaczenie możecie przypisać najgorszym wyzwiskom w języku polskim, dajesz do zrozumienia, że dana osoba jest Ci naprawdę bliska. Oczywiście, jak łatwo się domyślić praktyki te czynią dużo częściej mężczyźni niż kobiety. 


CIEMNOŚĆ, WIDZĘ CIEMNOŚĆ, CIEMNOŚĆ WIDZĘ


Jak spać, gdy za oknem taki żar, a słońce wznosi się już po 5 rano? Na szczęście w każdym hiszpańskim domu znajdziemy grube zasłony na okna (żaluzje), które spuszczone do samego końca nie przepuszczą do środka nawet jednego promyka. I owe żaluzje koniecznie trzeba używać. 90% Hiszpanów, których poznałam nie lubi, gdy w popołudniowej drzemce przeszkadza im pukające w szyby słońce. Mieszkanie zamienia się w siedzibę wampirów. Im ciemniej tym lepiej. Światło dzienne jest do chodzenia, a nie do spania. Jestem pewna, że znajdą się i tacy, którym światło dzienne w niczym nie przeszkadza, ale bawią mnie zwłaszcza owe nocne wampiry.
 



HYMN


Czy wiedzieliście, że hymn hiszpański nie posiada słów? Pewnie, że wiedzieliście. Hiszpanie wymyślili więc własny hymn, który śpiewają głośno podczas meczów piłkarskich. A żeby łatwo go zapamiętać i nie mylić się podczas śpiewów, słowa nie mogły być trudne i zbyt skomplikowane, bo Hiszpanie nie lubią przecież komplikować sobie życia. Na trybunach rozbrzmiewa więc głośne lo, lo, lo, lo, lo… I to na tyle, jeśli chodzi o tekst dopingującej pieśni. Znajdą się jednak i ci bardziej kreatywni i dlatego hiszpańskie kluby piłkarskie mają wiele własnych przyśpiewek. 


SPRZĄTANIE ULIC


Śpisz sobie spokojnie, gdy nagle w środku nocy z objęć Morfeusza wyrywa Cię głośny chargot ciężarówki. Tak, to śmieciara, która właśnie podjechała, aby opróżnić kontenery. Kiedyś wydawało mi się to świetnym pomysłem. Śmietniki znajdują się przy chodnikach, więc takim sposobem opróżniający je w ciągu dnia nie przeszkadzają ludziom spacerującym obok. Do czasu, aż kilka takich kontenerów znalazło się w odległości pięciu metrów od naszego bloku i teraz co noc słyszę tłuczenie spadającego szkła i warkot silnika śmieciary. Ciesz się, jeśli trafi Ci się tylko owa śmieciara. Niektórym dochodzi do tego jeszcze sprzątanie ulic około 6 nad ranem, do których używa się wielkich węży wypuszczających strumienie wody znajdującej się pod ogromnym ciśnieniem. Hura! 


Jak widzicie w Hiszpanii bywa wesoło. Wesoło, bo inaczej. Ciekawe, jakie hasła znalazłyby się w spisie typowych zachowań Polaków. Jak przy okazji każdego wpisu i tym razem zalecam Wam czytanie tekstu z przymrużeniem oka i przede wszystkim ze sporą dozą dystansu. Ominęłam jakiś ważny fakt? Nie chciałam się oczywiście powtarzać, bo o typowych zachowaniach Hiszpanów pisałam już wcześniej, więc tym razem chciałam, aby było trochę inaczej, a zwłaszcza oryginalnie. 

poniedziałek, 12 czerwca 2017

Okiem Polki - postrzeganie Hiszpanii z perspektywy czasu





Swoją pierwszą wizytę w Hiszpanii zaliczyłam, gdy miałam 16 lat. Od tej pory spędzałam tutaj wiele urlopów i wakacji. Z dniem przeprowadzki do Barcelony Hiszpania nie była mi więc obcym krajem. Każdy chyba zgodzi się jednak, że wakacje nijak mają się do codziennego życia i mimo, iż byłam w stanie poznać niektóre zwyczaje, czy dowiedzieć się nieco o tym kraju przebywając w nim raz na jakiś czas, faktyczne życie zaskoczyło mnie jednak w kilku aspektach i przyłapałam się na tym, iż kilka razy kierowałam się stereotypami. Jesteście ciekawi, jak zmieniło się moje postrzeganie Hiszpanii, a zwłaszcza Barcelony odkąd pojawiłam się tu po raz pierwszy? Zapraszam do lektury.

NIEPODLEGŁOŚĆ KATALONII

Chyba największym zaskoczeniem była dla mnie tak silna potrzeba Katalończyków odłączenia się od reszty Hiszpanii. Oczywiście zdawałam sobie wcześniej sprawę z tego, iż walczą oni o niepodległość, lubują się w swoim języku i kulturze, ale nie spodziewałam się, że na tak dużą skalę. Myślałam, że kataloński jest raczej dodatkiem, a nie tak mocno podkreślanym pierwszym językiem. Przekonanie to narodziło się być może przez fakt spędzania wielu wakacji w Kraju Basków, który również posiada swój własny język – baskijski, a jednak bardzo rzadko miałam okazję usłyszeć go na ulicach (a może nie przywiązywałam uwagi?) i tam, gdzie się poruszałam używało się głównie hiszpańskiego. Zaskoczył mnie więc fakt, że wszystkie dokumenty, napisy, ogłoszenia… pisane są po katalońsku i że na studiach tylko w przypadku niektórych przedmiotów miałam możliwość wyboru języka miedzy hiszpańskim, a katalońskim.  Teraz już wiem, że nie opowiada się bajek mówiąc o tym, że Katalonia to praktycznie nie jest Hiszpania, ponieważ sami jej mieszkańcy często to podkreślają i lubią tę swoją odrębność. 

WIECZNIE UŚMIECHNIĘCI HISZPANIE

To jeden z najczęściej słyszanych stereotypów. Ja również kiedyś tak myślałam, bo Hiszpanów znałam głównie z wakacyjnych wojaży. Oczywiście jest w tym sporo prawdy, Hiszpanie bez wątpienia należą do radosnego narodu i na pewno uśmiechają się częściej niż Polacy, aczkolwiek założenie, że uśmiech nie schodzi z ich twarzy oraz że zawsze i wszędzie są mili jest błędne. Kiedy spotykały mnie nieprzyjemne sytuacje w Polsce, myślałam sobie naiwnie „W Hiszpanii taka scena nie miałaby miejsca”. Szybko przekonałam się, że w Barcelonie również trafiają się niemili kierowcy autobusów, zrzędliwie ekspedientki i niekompetentni urzędnicy. Nadal uważam, że Hiszpanie to bardzo wesołe osoby, które do życia podchodzą z pozytywnym nastawieniem, jednak nie daję się zwieść pozorom i wiem, że tutaj również moja cierpliwość bywa wystawiana na próbę. 

OPIEKA ZDROWOTNA

O opiece zdrowotnej nie wiedziałam zbyt wiele. Kto bowiem bawi się w zgłębianie tego tematu ot tak, z przyjemności? Dopiero, gdy wiedziałam, że mój kolejny pobyt w Barcelonie z założenia miał być tym ostatecznym – stałym, zaczęłam szperać w informacjach. Rozrywkowość Hiszpanów nie przekłada się na szczęście na ich podejście do opieki zdrowotnej. Kompetencja i postawa lekarzy były miłym zaskoczeniem. Bardzo przyjemnie wspominam pobyt w szpitalu podczas porodu. Przyjemnie oczywiście pod względem przyjęcia mnie przez położne i doktorów, bóle i krzyki przyjemne już nie były. Niedawno partnerowi dokuczała pewna dolegliwość, udał się więc do przychodni, w której na miejscu w ciągu jednej godziny zrobiono mu mnóstwo badań, aby upewnić się, że wszystko było w porządku. Czego spodziewałabym się najmniej to fakt, iż kobiety w ciąży oraz dzieci mają w razie potrzeby zapewnione darmowe leczenie bez względu na pochodzenie i brak dokumentów. Uważam to za ogromną zaletę tego kraju. 


FIESTA, FIESTA I JESZCZE RAZ FIESTA

Hiszpania chyba każdemu kojarzy się z wieczną imprezą. Tak było też i w moim przypadku. Wyjeżdżając na wakacje do Hiszpanii nie mogłam nie korzystać z okazji do świetnej zabawy, bo kto jak kto, ale Hiszpanie bawić się umieją. Pobyt na Erasmusie również więcej miał w sobie zabawy, niż samej nauki i siedzenia przy książkach. Erasmusa jednak nie można porównać do normalnego życia za granicą i dopiero, gdy zamieszkałam w Barcelonie na stałe, zrozumiałam, że Hiszpania to nie tylko same imprezy. Co więcej wiele znajomych mojego partnera w wieku około trzydziestoletnim twierdzi, że dyskoteki i całonocne zabawy zwyczajnie się im już znudziły i wolą wyjść do baru na dwa piwa, niż wracać do domu pierwszym porannym metrem. Nie wszyscy więc żyją jedynie od weekendu do weekendu myśląc przez cały tydzień o nadchodzącej fieście, a Hiszpanie są również odpowiedzialni, poważni i spokojni.

KOMPETENCJE

Niestety, jeśli chodzi o kompetencje hiszpańskich urzędników, mocno się rozczarowałam. Podczas moich wakacyjnych pobytów nigdy nie musiałam mierzyć się z hiszpańską biurokracją, dlatego dopiero podczas wymiany studenckiej oraz późniejszej przeprowadzki zdałam sobie sprawę z braku zorganizowania i chaosu, jaki często panuje w barcelońskich biurach i urzędach. Kiedy przyszło mi czekać dwie godziny w kilkumetrowej kolejce z trzymiesięcznym dzieckiem, aby odebrać jeden dokument, czy krążyć po całej Barcelonie odsyłana z jednego urzędu do drugiego, zaczęłam zastanawiać się, jak mogłam narzekać na biurokrację w Polsce. 

Moje ogólne postrzeganie Hiszpanii nie zmieniło się w diametralnym stopniu. Nadal uważam ten kraj za pełen pozytywnej energii, piękny i otwarty dla każdego. Zdałam sobie jedynie sprawę, że wakacje nie są w stanie ukazać Ci prawdziwego życia w danym państwie, a jedynie jego niewielką cząstkę. Hiszpanie kojarzą się nam z lekkoduchami, którzy żyją między iluzją a rzeczywistością czekając aż nadejdzie upragniona sobota i znów poleje się sangría tańcząc w dyskotece do białego rana. Ja odkryłam przede wszystkim ich drugą stronę. Uprzejmość, pomocną dłoń, pozytywne nastawienie, brak uprzedzeń. Z drugiej strony zdarzyło mi się trafić na wyjątkowo arogancką osobę, która łamała wszelkie stereotypy podręcznikowego Hiszpana i wiedziałam wtedy, że słońce, plaże i pyszne wino nie każdemu wystarczą do radosnego życia. 



Czy zderzenie z hiszpańską rzeczywistością, która nie zawsze przypomina kolorowe wakacje zmieniło moje nastawienie do tego kraju? Czy sprawiło, że zastanowiłam się nad sensem przeprowadzi do Barcelony? Moja odpowiedź brzmi: nie. I jest to jak najbardziej szczere „nie”. Czy istnieje bowiem kraj, w którym każdy aspekt życia byłby idealny? Czy możliwym jest życie, w którymś z miejsc na naszym globie bez potrzeby narzekania choćby na jeden dostrzegany problem? Ja jeszcze nie natrafiłam na taki kraj, ale gdybyście Wy mieli na niego namiary, dajcie koniecznie znać. :)

Tekst ten i zawarte w nim przemyślenia powstał dzięki projektowi „Jak zmieniło się moje postrzeganie kraju, w którym mieszkam” organizowanego przez Klub Polek na Obczyźnie, do którego należę. Zachęcam do zajrzenia na stronę klubu, na której przeczytacie spostrzeżenia na temat innych krajów. Na pewno będzie ciekawie!